W wyniku podziału stref wpływów w 1939 r. między ZSRR i Niemcami doszło do przesiedlenia kilkudziesięciu tysięcy Niemców bałtyckich do Rzeszy. W październiku 1939 r. Niemcy podpisały umowy o przesiedleniu z rządami Łotwy i Estonii, na mocy których repatrianci mieli prawo do wywiezienia niektórych archiwaliów i bibliotek.
Główna grupa Niemców bałtyckich, ewakuowana w 1939 r., przesiedlona została na zachodnie ziemie polskie włączone po kampanii wrześniowej bezpośrednio do Rzeszy, a mianowicie na Pomorze Gdańskie (11 tys.) i do Wielkopolski (51 tys.). Największym skupiskiem repatriantów stał się Poznań, w którym znalazło się 29 tys. przesiedleńców, to tu osiedliła się ludność dużych miast inflanckich, Rygi i Tallinna. W październiku 1940 r. w wyniku decyzji nazistowskich władz prowincji Kraju Warty doszło do scalenia księgozbioru i materiałów archiwalnych Niemców bałtyckich i jego ulokowania w budynku zlikwidowanego Archiwum Archidiecezjalnego w Poznaniu na Domherr-Klinken-Strasse 1. Wówczas to zbiór ten zaczyna się określać mianem Kulturgutsammelstelle der Baltendeutschen lub Sammelstelle für balten-deutsches Kulturgut.
Zbiory te nie zostały ewakuowane przez Niemców na zachód i pozostały w Poznaniu do zakończenia II wojny światowej. W 1946 r. na mocy decyzji Ministerstwa Oświaty polskiego rządu książki te trafiły do Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu, w której są przechowywane do dziś.
[Kolekcja nie uwzględnia Kurlandzkiego Towarzystwa Literatury i Sztuki w Jełgawie]
Transakcje były dokonywane w latach 1786-1797. Poza stricte kontraktami kupna-sprzedaży wolumin zawiera także dokumentację finansową związaną z tymi umowami. Zawarte w woluminie dokumenty są odpisami z ksiąg sądowych ryskich, do których przedmiotowe zapisy były wnoszone
