Związek Patriotów Polskich (ZPP) to organizacja polityczna powołana w marcu 1943 r. w wyniku starań grupy polskich komunistów działających w ZSRR skupionych wokół czasopisma „Nowe Widnokręgi” (Wanda Wasilewska, A. Lampe).

Ród Eulenburgów wywodzi się z Saksonii, z miasta Eilenburg an der Mulde, od nazwy którego wywodzą swoje nazwisko. Protoplastą rodu był Otto von Ileburg (1199-1234), natomiast linia zu Gallingen zapoczątkowana została przez Wenda V von Eulenburga, który w roku 1468 za zasługi w służbie Zakonu Krzyżackiego obdarowany został dobrami ziemskimi z siedzibą w Galinach. Ród Eulenburgów pozostał w Galinach do 1945 r.

Niewielka biblioteka luterańskiej parafii staromiejskiej po utracie przez protestantów kościoła Najświętszej Marii Panny (1724 r.) mieściła się najpierw w kaplicy w Dworze Artusa, a następnie (od 1756 r.) w przy nowo zbudowanym kościele Krzyża Św. (obecnie Kościół Akademicki w Toruniu).

Historia kościoła pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Elblągu sięga połowy XIII wieku. W 1238 roku mistrz Zakonu Krzyżackiego, Hermann Balk, wystawił dokument fundacyjny, który umożliwił dominikanom osiedlenie się w Elblągu. Kilka lat później, w 1246 roku, kolejny mistrz zakonu, Henryk von Hohenlohe, wydał zgodę na budowę zakonnej świątyni.

W kwietniu 1867 roku kanclerz Otto von Bismarck (1815-1898) kupił od Wernera Ewalda von Blumenthala (1821-1882) majątek o powierzchni 3600 hektarów oraz pałac w Warcinie (niem. Varzin, dawniej powiat miastecki, obecnie województwo pomorskie, powiat słupski).

Ród Dohnów wywodzi się z Saksonii. Jego pierwszym przedstawicielem w Prusach był najemnik krzyżacki, Stanislaus, który od Zakonu otrzymał wsie Ławki (niem. Lauck) i Markowo.

Pałac w Drogoszach (niem. Dönhoffstadt, w okresie powojennym nazwa miejscowości brzmiała Pałacowo) od drugiej połowy XVII wieku należał do rodu Dönhoffów. Był jednym z największych pałaców w Prusach Wschodnich.

Dzieje biblioteki w Jamnie ściśle związane są z kościołem, powstała ona w 1756 r. staraniem ówczesnego pastora, otrzymała osobny regulamin, a jej organizację zatwierdził sam król Fryderyk II. Założycielem biblioteki kościelnej, z którym jest ona identyfikowana („Biblioteka Hakena” / „Biblioteka Hackena”), jest Christian Wilhelm Haken (1723-1791), pastor jamieńskiego kościoła, powołany na to stanowisko w 1749, które pełnił do 1771, kiedy z kolei został wybrany przez synod słupski prepozytem synodu, eforem szkół w Słupsku i objął stanowisko pastora w tamtejszym kościele mariackim.

Mianem biblioteki hrabiów Lasockich określamy księgozbiór zgromadzony przez Czesława Lasockiego (1852–1891), właściciela dóbr Dębniki, Rybaki, Spytkowice i Pychowice w dawnym powiecie krakowskim, posła na Sejm Krajowy w Galicji – oraz przez jego brata Zygmunta Bronisława (1867–1948), doktora prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1891), działacza ruchu ludowego, posła do parlamentu austriackiego z ramienia PSL (1911–1918), dyplomatę i historyka.

Lehndorffowie to wschodniopruska rodzina arystokratyczna. Pierwsze dokumenty dotyczące rodu pochodzą z 1236 r. Od głównego majątku Mgowo-Legendorff ród przyjął nazwisko, które później uległo zmianom na Lehendorf i Lehndorff. Od 1420 r. ród związany był ze Sztynortem (Steinort), który wraz z dobrami prawdopodobnie otrzymał Fabian Lehndorff (1469-1545).

Dzieje Biblioteki Tulczyńskiej związane są z jej twórcą Stanisławem Szczęsnym Potockim (1752-1805) i jego drugą żoną Józefiną Amelią (1752-1798) z Mniszchów, którzy pobrali się 1774 r. Pochodzący z Krystynopola Szczęsny Potocki jeszcze przed ślubem dokonał objazdu dóbr ukraińskich i postanowił założyć swoją magnacką rezydencję w Tulczynie.

Pierwszym właścicielem wsi Pęzino, władającym majątkiem do połowy XIV w. była rodzina zasadźców – ród de Pansin. W końcu XIV w. wieś przeszła w ręce zakonu joannitów, którzy wznieśli tu zachowany do dziś zamek. W 1674 r. zamek wraz z całym majątkiem ziemskim stały się własnością rodziny Puttkamer.

Ród Schwederów rozrósł się na terenach Holandii, Danii i Pomorza. Pierwsza pisemna wzmianka, pochodząca z ok. 1450 r., dotyczy burmistrza miasta Koszalina Gabriela Schwedera. Drzewa genealogiczne rodu przechowywano w bibliotece opactwa koszalińskiego. W aktach miasta Koszalina zachowały się dokumenty Fundacji Rodzin Schweder i Loewe (Schweder-Loewsche Famielienstiftung zu Köslin) z lat 1685-1945.

Nawra to wieś położona w województwie kujawsko-pomorskim niedaleko Chełmży. Od połowy XVII wieku należała do rodziny Kruszyńskich. W 1742 roku Nawrę odziedziczył Antoni Kruszyński (1706-1774), który podupadłą wieś i majątek doprowadził do rozkwitu.

Zitewitzowie to jeden z najstarszych pomorskich rodów. Pierwsze pisemne wzmianki (o Marcinie Sycewic) pochodzą z 1345 r., kolejne to m.in. skarga z 1411 r. księcia Bogusława VIII przeciwko Zakonowi Krzyżackiemu za zabicie członków pomorskich rodów Jarislava von Zitzewitz i Puttkamera. Na przestrzeni wieków Zitzewitzowie zajmowali wysokie pozycje i urzędy (byli wśród nich kanclerze, wicekanclerze, komornicy książęcy, generałowie), zgromadzili ogromny majątek i dobra ziemskie.

W zbiorach Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu znajdują się zachowane egzemplarze książek i czasopism pochodzące z działających przez wiele dziesięcioleci polskich bibliotek dworskich z terenu ziemi chełmińskiej. Były to najczęściej jedynie fragmenty dawnych bibliotek dworskich, które w dużej mierze zostały zniszczone lub rozproszone w wyniku działalności niemieckich władz okupacyjnych.

Jaśkowo, niewielka wieś położona w województwie warmińsko-mazurskim, została założona w 1308 roku. W 1791 roku stała się siedzibą rodu Finck von Finckenstein — jednej z najbardziej wpływowych rodzin w Prusach Wschodnich, aktywnie uczestniczącej w życiu społecznym, kulturalnym i gospodarczym tej części państwa pruskiego (następnie niemieckiego).

Instytut Gospodarczy Rosji i Państw Wschodnich był instytucją, której główna siedziba znajdowała się w Królewcu, a oddział w Berlinie (pod adresem w 35, Am Karlsbad 29).