Marszałkiem sejmowym został Marcin Żegocki herbu Jastrzębiec, poseł sejmiku województw poznańskiego i kaliskiego, wybrany jako szanowany obywatel i wysoki urzędnik lokalny (był sędzią ziemskim wschowskim). 

Jego elekcji na stanowisko marszałka sejmu dokonano – zgodnie z tradycją – pierwszego dnia obrad. W głosowaniu Żegocki pokonał dwóch kontrkandydatów: Jana Łowickiego starostę brzesko-kujawskiego oraz Adama Walewskiego podkomorzego sieradzkiego. 

Jan Seredyka, autor monografii tegoż sejmu toruńskiego, surowo oceniał ten wybór:

Żegocki, choć niezmiernie popularny wśród szlachty wielkopolskiej, większych zdolności nie posiadał […]. Obaj kandydaci przewyższali go wyraźnie inteligencją oraz zdecydowanie regalistycznymi i reformatorskimi poglądami, zmierzającymi do naprawy Rzeczypospolitej. Ich przegrana w wyborach była dotkliwą porażką całego dworskiego obozu reformatorskiego i niepomyślna dla jego planów reformy państwa.

Żegocki był wielokrotnym parlamentarzystą: funkcję poselską – jako reprezentant Wielkopolski – sprawował na sejmach w latach 1621, 1623, 1626 (sejm zwyczajny w Warszawie), 1627, 1628, 1629 (oba sejmy), 1631. Na tym ostatnim zgromadzeniu ponownie pełnił funkcję marszałka sejmowego. W 1631 r. – czyli cztery lata przed śmiercią – otrzymał awans na godność senatorską. Został mianowany przez króla na urząd kasztelana przemęckiego.