Pozycje
-
Drzeworyt -
-
Drzeworyt na bibułce -
Mezzotinta -
Litografia -
-
Hans Schenck, Portret Tiedemanna Giesego, drewno polichromowane, ok. 1525/1530, Bode-Museum, Berlin, Inv. 5526, Źródło: Wikipedia -
Traktat austriackiego matematyka, astronoma, humanisty i hebraisty Erasmusa Oswalda Schreckenfuchsa (1511–1579) poświęcony jest primum mobile, które w teorii geocentrycznej było najbardziej zewnętrzną sferą wprawiającą pozostałe sfery w ruch. W kolejnych sferach osadzone były gwiazdy, planety, Słońce i Księżyc, razem obiegające nieruchomą Ziemię w centrum. -
Drugie wydanie „Mysterium Cosmographicum”, dzieła, w którym Kepler w oparciu o kopernikańską teorię heliocentryczną oraz pięć wielościanów foremnych zwanych bryłami platońskimi przedstawił model Układu Słonecznego.
-
„Prutenicae Tabulae” czyli Tablice Pruskie opublikowane zostały po raz pierwszy w 1551 r. i nazwane tak na cześć księcia Albrechta Hohenzollerna (1490–1568), który sfinansował ich druk. Autor, Erasmus Reinhold, niemiecki astronom i matematyk, oparł swoją pracę na obliczeniach Kopernika zawartych w „De revolutionibus”. Cenił w tym dziele część matematyczną i dużą ilość materiału obserwacyjnego zgromadzonego przez Kopernika w celu udowodnienia teorii heliocentrycznej, której jednak sam Reinhold nie był zwolennikiem. -
Czytany tekst przygotowany został w oparciu o przedmowę Mikołaja Kopernika do O obrotach sfer niebieskich, skierowaną do Jego Świątobliwości papieża Pawła III, w tłumaczeniu Mieczysława Brożka (Wrocław 1987). -
Rękopiśmienna karta stanowiąca uzupełnienie brakującej w druku składki w pierwszym wydaniu dzieła Mikołaja Kopernika De revolutionibus z egzemplarza Biblioteki Jagiellońskiej, sygn. Cim. 8288, rękopis imitujący druk -
Rękopiśmienne karty stanowiące uzupełnienie brakujących w druku składek w pierwszym wydaniu dzieła Mikołaja Kopernika De revolvtionibus z egzemplarza Biblioteki Jagiellońskiej, sygn. Cim. 8288 -
Drzeworyt sztorcowy -
-
-
Drzeworyt sztorcowy kolorowany -
Samuel Reyher, niemiecki matematyk i astronom. Wykładał astronomię na uniwersytecie w Kilonii, zajmował się obserwacjami astronomicznymi, zjawiskami optycznymi, konstruował własne przyrządy i zegary. W dziele „Mathesis Mosaica” rozważa zjawiska nadprzyrodzone opisane w Biblii i szuka dla nich uzasadnienia na bazie ówczesnej nauki, próbując jednocześnie udowodnić jej przydatność także dla teologii. -
Każda gwiazda powinna zataczać na niebie elipsę będącą rzutem orbity Ziemi o rozmiarach zależnych od odległości. Skutkiem ogromnego oddalenia gwiazd ruchy paralaktyczne były niemierzalne aż do połowy XIX w. Obecnie pomiary paralaks do wyznaczania odległości gwiazd wykorzystuje europejski satelita GAIA. (Źródło: E. Rybka, Astronomia ogólna, PWN, 1968, 1970) -
Współwydana z traktatem Johannesa de Sacrobosco praca „Theorica planetarum” tradycyjnie przypisywana jest Gerardowi z Cremony. Dziełko to zdradza dobrą znajomość teorii Hipparcha i Ptolemeusza. Cieszyło się dużą popularnością, wydawane było kilkukrotnie na przestrzeni sześćdziesięciu lat (1472, 1477, 1478, 1480, 1518, 1531) mimo krytyki ze strony m.in. Regiomontanusa. -
Weneckie wydanie „Tractatus de Sphaera” Johannesa de Sacrobosco. Autorami komentarzy są: Cecco d’Ascoli (właść. Francesco degli Stabili, 1257–1327), Francesco Capuano di Manfredonia (XV w.) i Jacques Lefèvre d’Étaples (łac. Jacobus Faber Stapulensis, 1455–1536). -
-
Starożytny i Kopernikowski schemat ruchu Księżyca. Środek orbity Księżyca F w modelu starożytnym obraca się w wokół środka Ziemi E w przeciwną stronę niż środek epicyklu Księżyca MN. W rezultacie odległość Księzyca w kwadrach (linia BD) jest dwa razy mniejsza niż w nowiu i pełni (linia AC). W modelu Kopernika (na rysunku nie zachowano skali) z dwoma epicyklami, zaadaptowanym od Ibn Asz-Szatira, D faktycznie wskazuje pozycję Ziemi. Średnica tarczy Księżyca w tym modelu zmienia się w zakresie ok. 29-37 minut łuku, o wiele bliżej rzeczywistości niż w modelu Ptolemeusza, Źródło: De revolutionibus -
Łaciński przekład wydanego w 1632 r. po włosku dzieła „Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo”. Autorem tłumaczenia był Matthias Bernegger (1582–1640), niemiecki filolog, astronom, profesor uniwersytetu w Strasburgu. -
Peter Megerlin, niemiecki matematyk i astronom, związany z Bazyleą, gdzie w latach 1674–1686 zatrudniony był na tamtejszym uniwersytecie jako profesor matematyki. W pracy „Systema Mundi Copernicanum” popiera teorię heliocentryczną, próbując ją jednocześnie pogodzić z teologią, która wówczas cały czas broniła geocentrycznego modelu Wszechświata.