Pozycje
-
„Tabulae Rudolphinae” czyli tablice rudolfńskie nazwane tak zostały na cześć cesarza Rudolfa II Habsburga (1552–1612), na zlecenie którego pracowali obydwaj ich autorzy, Tycho Brahe i Johannes Kepler. Składają się z katalogu 1005 gwiazd oraz tablic planetarnych. Dzieło to opublikował Johannes Kepler, wykorzystując dane z obserwacji Tychona Brahego (1546–1601). „Tabulae Rudolphinae” dzięki precyzyjnym obserwacjom Brahego są dużo dokładniejsze niż wykorzystywane wcześniej „Tabulae Alfonsinae” czy „Tabulae Prutenicae” Erazma Reinholda. Tablice były wystarczająco dokładne, by przewidzieć tranzyt Merkurego na tle tarczy Słońca zaobserwowany przez Pierre’a Gassendiego w 1631 r. Korzystał z nich także w swoich badaniach Isaac Newton. -
Tablice astronomiczne dedykowane królowej Izabeli Kastylijskiej (1451–1504) i królowi Ferdynandowi Aragońskiemu (1452–1516). Autor, lekarz w służbie kardynała Cezara Borgii (1475–1507) i jego ojca Rodriga (1431–1503), stworzył swoje tablice w ścisłej zależności od tablic alfonsyńskich zarówno w kwestiach astronomii opartej na ptolemejskiej teorii geocentrycznej, jak i formalnych. Podobnie jak w tablicach alfonsyńskich punkt wyjścia dla obliczeń stanowi data koronacji króla Alfonsa X Mądrego (1 I 1252), tak w tablicach poświęconych królowej Izabeli „nową epokę” rozpoczyna data jej koronacji (24 XII 1474). Mikołaj Kopernik w „Komentarzyku” („Commentariolus”), będącym wstępną wersją teorii heliocentrycznej, wymienia czterech znaczących dla niego astronomów: Hipparcha, Ptolemeusza, arabskiego matematyka Al-Battaniego (855–929) oraz uczonego określonego jako Hispalensis, który identyfikowany jest właśnie jako Alonso de Cordoba.
-
Długotrwały proces, który zaowocował wydaniem „De revolutionibus” rozpoczął się właśnie dzięki Schönerowi. Za jego namową Jerzy Joachim Retyk, który gościł u niego w Norymberdze w 1538 r., udał się w podróż do odległego Fromborka, by osobiście poznać Mikołaja Kopernika i dowiedzieć się więcej o jego teorii. Retyk został jedynym uczniem Kopernika i zdołał nakłonić go do podjęcia decyzji o wydaniu drukiem „De revolutionibus”. Napisał streszczenie dzieła Kopernika, które zatytułował „Narratio prima” i zadedykował Schönerowi. -
Oryginalny rękopis „De revolutionibus” Mikołaja Kopernika przechowywany jest dziś w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie. W 1972 r. Państwowe Wydawnictwo Naukowe wydało faksymile tego rękopisu z komentarzem w języku angielskim. Faksymile to ukazało się jako tom I serii: „Nicholas Copernicus Complete Works”. Równolegle, w tym samym roku ukazało się także faksymile rękopisu „De revolutionibus” z komentarzem w języku polskim jako tom I serii „Mikołaj Kopernik Dzieła wszystkie”. -
Obok „Sphaera Mundi” Johannesa de Sacrobosco drugim najpopularniejszym podręcznikiem była praca „Theoricae novae Planetarum” autorstwa Georga Peuerbacha wydana po raz pierwszy w 1472 r. przez jego ucznia Johannesa Regiomontanusa. Było to pierwsze dzieło astronomiczne wydane drukiem. Nadany przez Peuerbacha tytuł nawiązuje do pracy „Theorica planetarum”, przypisywanej Gerardowi z Cremony, którą autor chciał zastąpić swoją. Tekst Peuerbacha opatrzył komentarzem Erasmus Reinhold. -
Kolejne wydanie przekładu „De revolutionibus” na język chiński. Wydawnictwo wzbogacone ilustracjami. Ukazało się w serii Ilustrowane arcydzieła wielkich myślicieli. -
-
Dzieło Tychona Brahego, duńskiego astronoma, astrologa i alchemika. -
„Urania propitia”, wydana przez autorkę własnym sumptem w Oleśnicy w 1650 r. z pomocą typografa Johanna Seyffertusa, to udoskonalona wersja tablic rudolfńskich Johannesa Keplera. Dzieło powstało w miejscowości Łubnice, niedaleko klasztoru w Ołoboku, gdzie M. Cunitz wraz z mężem znalazła schronienie przed wojną trzydziestoletnią u boku ksieni konwentu cysterek Zofi Łubieńskiej. Książkę zadedykowała cesarzowi Fryderykowi III. „Urania propitia” składa się z czterech części: części teoretycznej, uwag na temat obserwacji astronomicznych, opisu budowy instrumentów obserwacyjnych oraz tablic astronomicznych, tzw. efemeryd. Starodruk obok 144 stron tekstu zawiera 286 tabel astronomicznych. Opatrzony jest wstępem męża autorki, Eliasa von Löwen, napisanym po łacinie i w języku niemieckim, w którym zawarta jest uwaga, że cała zasługa w napisaniu dzieła przypada jego żonie Marii. Książka, traktowana przez wieki jako podręcznik astronomiczny, po raz pierwszy wyjaśniała, w jaki sposób można obliczyć fazy Wenus. Autorka, posiłkując się wyłącznie odręcznymi wyliczeniami, skorygowała kilka błędów w tablicach J. Keplera oraz opracowała je dostosowując do potrzeb uczniów. -
-
Miedzioryt punktowany -
Drzeworyt -
Miedzioryt -
Drzeworyt -
Mezzotinta -
Drzeworyt -
Miedzioryt -
Drzeworyt -
Drzeworyt -
Miedzioryt -
Sposób kredkowy -
Staloryt -
Akwaforta -
Miedzioryt punktowy -
